ဂ်ပန္မွာ ရိုမီယာရွီကီ လို႔ ေခၚတဲ့ အမိႈက္စုတဲ့အိမ္ေတြရဲ့ျပႆနာၾကီးထြားလာေနပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ အဲဒီသူတို႔စုေဆာင္းထားတဲ့ အမိႈက္ေတြက အိမ္ထဲကေနလွ်ံထြက္ျပီး လမ္း ေတြေပၚအထိေရာက္လာျပီ။ အဲလိုလူေတြဟာ ေၾကာင္ေတြလည္းေမြးၾကေသးတယ္။ ေၾကာင္ေတြ ကလည္းအဲဒီအမိႈက္ေတြၾကားေနရတာ ဘာေၾကာင့္ၾကိဳက္သလဲဆိုတာ ကြ်န္မျဖင့္စဥ္းစားလို႔ကိုမရ ဘူး။ ကြ်န္မတို႔ေနတဲ့ကြ်န္းမွာ အဲဒီလိုအမိႈက္အိမ္အခ်ိဳ ႔ရွိပါတယ္။ အဲဒီမွာေနရာက်ယ္က်ယ္၀န္း၀န္း ရွိတဲ့အတြက္ အမိႈက္အိမ္အခ်ိဳ ႔ရွိပါတယ္။ အဲဒီမွာ ေနရာ က်ယ္က်ယ္၀န္း၀န္းရွိတဲ့အတြက္ အမိႈက္ စုတဲ့သူေတြအတြက္ ၾကိဳက္သေလာက္ စုျပဳံထားလို႔ ရတဲ့အေျခအေနရွိေနတယ္ေလ။ ျပီးေတာ့အဲဒီ သူေတြက ဥယ်ာဥ္မွဴးေတြမဟုတ္ေလေတာ့ အမိႈက္ေတြေပၚမွာ ျမက္ေတြ၊ ေပါင္းပင္ေတြေပါက္လာ ျပန္ေရာ။ အစိမ္းေရာင္ျခဳံႏြယ္ပိတ္ေပါင္းေတြေအာက္မွာ တစ္ခုခုကို သို၀ွက္သိမ္းဆည္းထားသလို မ်ိဳးပါပဲ။
အဲဒီ ျခဳံႏြယ္ပိတ္ေပါင္းေတြေအာက္မွာ တစ္ေန႔ေန႔ေတာ့ေပ်ာက္ဆုံးသြားျပီလို႔ယူဆရတဲ့အ ရာေတြကိုလူေတြျပန္လည္တူးေဖၚေတြ႔ရွိႏိုင္ေကာင္းပါရဲ့။ ဥပမာ နင္ဂ်ာ၊ အိမ္ႏု ယဥ္ေက်းမႈနဲ႔ဆိုင္တဲ့ ပစၥည္းေတြ၊ နန္းတြင္းဘုရင့္တံဆိပ္ပါတဲ့ေရႊေခ်ာင္းေတြ စသည္ျဖင့္ေပါ့။
ဒီအမိႈက္ျပႆနာဟာ ဂ်ပန္အသက္ၾကီးလာတဲ့ ျပႆနာထက္ေတာင္ပိုဆိုးလာေနပါျပီ။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ အသက္ၾကီးလာေလ၊ အထုပ္အပိုးေတြ ပိုျပီးေတာ့ စုေဆာင္းလာေလ ျဖစ္ ေနတယ္။ ခ်မ္းသာတဲ့လူေတြကေတာ့ ဒီလိုမ်ိဳးမျဖစ္ပါဘူးေလလို႔ ထင္ျပီးေလ်ာ့တြက္လို႔မရပါဘူး။ ခ်မ္းသာသာ၊ ဆင္းရဲရဲ ၊ အသက္ၾကီးလာရင္စိုးရိမ္ပိုလာျပီးေတာ့ အထုပ္ေတြ၊ ပစၥည္းေတြ၊ ပိုက္ဆံ ေတြ စုေဆာင္းလာၾကေတာ့တာပါပဲ။
အစဥ္ထာ၀ရ ပိုက္ဆံစုေဆာင္းလာတဲ့လူေတြေတာင္၊ စုလို႔၀ျပီဆိုတာမရွိပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ေခြ်တာမွျဖစ္မယ္။ ပိုျပီးေတာ့စုေဆာင္းရမယ္ဆိုတဲ့အေတြး၀င္လာပါတယ္။ ေနာက္ဆုံး အ၀တ္အ စားသစ္ေတာင္မ၀ယ္ေတာ့ပဲ ရွိတဲ့အေဟာင္းအျမင္းေလးေတြကို ၀တ္ဆင္ေနပါေတာ့တယ္။ဂ်ပန္ အစိုးရက သက္ၾကီးရြယ္အိုေတြရဲ့မသုံးစြဲဘဲပိုက္ဆံစုတဲ့အေလ့အထကို ေသေသခ်ာခ်ာေလ့လာျပီး “လွ်ိဳ ႔၀ွက္စုေဆာင္းျခင္း” အခ်က္ကို သိရွိသြားတဲ့အခါ အေမြခြန္ေတြကိုတိုးျမွင့္လိုက္ေတာ့တာပဲ။
အခြန္ေရွာင္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ အနည္းငယ္မွ်သာလႊဲေျပာင္းေပးလို႔ရေပမယ့္ အဘိုးၾကီးေတြ၊ အဘြားၾကီးေတြက လုံး၀ကိုမေပးပါဘူး။ အစိုးရကလည္းသိတာပါပဲ။ ျပီးေတာ့ဒီအဘိုးၾကီး၊ အဘြား ၾကီးေတြဟာ လူမသိေအာင္ထီထိုးၾကတယ္။ ပက္ခ်င္ကို(Pachiko)ေခၚတဲ့ေလာင္းကစားစက္လည္း ေဆာ့ာၾကတယ္။ ႏိုင္တဲ့အခါလည္းရွိတာေပါ့ေလ။
ပိုက္ဆံစုတာကို အေမြခြန္တိုးျမွင့္ျခင္းနဲ႔ကိုင္တြယ္ျပီးတဲ့ေနာက္အစိုးရက အခုတစ္ခါ အမိႈက္ စုသူေတြဘက္ အာရုံက်လာပါျပီ။ အမိႈက္မ်ားရင္ မ်ားသလို ဒဏ္ေငြယန္း(၅၀ ၀၀၀)စသည္ျဖင့္ေပး ေဆာင္ရပါမယ္။ ဒါဟာ မွန္ကန္တဲ့ေျဖရွင္းနည္းလားဆိုတာေတာ့စဥ္းစားစရာပါ။ ဆိုလိုတာက ဒီ ဒဏ္ေငြကိုေပးေဆာင္မယ့္အစား အျခားေနရာကိုသာ ပစၥည္းေတြ ေရႊ ့ေျပာင္းသြားမွာေပါ့။ ဘယ္သူ ကေရာ ဒီဒဏ္ေငြကို ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴေပးပါ့မလဲ။ ျပႆနာေျပလည္မသြားဘဲ ေဘးပတ္၀န္းက်င္ ကလူေတြကိုသာ အေႏွာင့္အယွက္ေပးရာ က်သြားႏိုင္ပါတယ္။
ကြ်န္မတို႔ရဲ့ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုမွာဆိုရင္ ကိုယ့္အိမ္ေရွ ႔ကုိယ္ခင္းေရာင္းတဲ့တစ္ပတ္ ရစ္ေစ်းဗန္းစံနစ္(Garage Sale)နဲ႔၊ အိမ္ေျပာင္းေရာင္းခ်ျခင္းစနစ္(Moving Sale) ဆိုျပီးေတာ့ရွိပါ တယ္။ ဂ်ပန္တာ၀န္ရွိသူေတြအေနနဲ႔ (Moving Sale)မဟုတ္ဘဲ လြတ္လပ္တဲ့(Garage Sale)ကို ခြင့္ျပဳသင့္ပါတယ္။ ဒါဆိုရင္ အဲဒီပစၥည္းေတြဟာ အျခားသူတစ္ေယာက္ထံေရာက္ရွိသြားျပီး ပိုင္ရွင္ အေနနဲ႔လည္း အက်ိဳးအျမတ္တစ္စုံတစ္ရာ ခံစားခြင့္ရႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။ ကြ်န္မတို႔ ကြ်န္းေပၚမွာ ေန ထိုင္တဲ့လူေတြကေတာ့ ျမိဳ့ၾကီးေတြေပၚက လူေတြေလာက္ စြန္႔ပစ္စရာပစၥည္းပစၥယမမ်ားလွပါဘူး။ ျမိဳ့ၾကီးေတြေပၚမွာေတာ့ သန္းနဲ႔ခ်ီတဲ့လူေတြက တစ္ႏွစ္တစ္ခါဆိုသလို ပစၥည္းေတြ အစုလိုက္၊ အျပဳံ လိုက္ စြန္႔ပစ္ေလ့ရွိၾကတယ္။ ပစၥည္းေဟာင္းေကာက္တဲ့လူေတြအဖို႔ေတာ့ အဲဒီေန႔ေတြကို ျပကၡဒိန္ ေပၚမွာ မွင္နီနဲ႔ အထင္အရွားအမွတ္အသားျပဳထားလိုက္တာမ်ား ႏိုင္ငံေတာ္ ရုံးပိတ္ရက္လိုပါပဲ။ သူတို႔အတြက္ ေနာက္(၄)ႏွစ္စာေလာက္ေတာ့ ေျခအိတ္၀ယ္စရာမလိုေတာ့ဘူး။
လူဦးေရ (၆၅၅)ေယာက္သာရွိတဲ့ ဒီကြ်န္းေလးေပၚမွာေတာ့ အဲဒီလိုေကာက္စရာအမႈိက္မ်ား မ်ားစားစားမရွိေလေတာ့ ကိုယ့္အမိႈက္ကုိယ္ပဲ ဂရုတစိုက္ၾကည့္ေနရပါေတာ့တယ္။ အမိႈက္ပုံရဲ ဆိုတာ အဓိပၸါယ္ရွိတယ္လို႔ကြ်န္မေတာ့ေအာက္ခ်က္ခ်မိတယ္။ အိမ္နီးခ်င္းေတြဟာ ရက္သတၱပတ္ ရဲ့အခ်ိဳ ႔ရက္ေတြမွာ အမႈိက္ပုံကိုေစာင့္ၾကပ္ၾကရတယ္။ ဘယ္သူမွ ခိုးယူလို႔မရေအာင္ ဒါမွမဟုတ္ ေရႊ ႔ေျပာင္းသြားလို႔မရေအာင္။
ကြ်န္မရဲ့အရင္ အိမ္ရွင္တစ္ေယက္ဆိုရင္ အိမ္ေျပာင္းေတာ့အမိႈက္ေတြကို အိတ္ေတြနဲ႔ထုပ္ ပိုးျပီး အိမ္အျပင္ထုတ္ထားတာေပါ့။ အဲဒီမွာအိမ္ျပင္ေရာက္ေတာ့အထုပ္ေတြေပ်ာက္ေပ်ာက္သြား တယ္။ ေၾသာ္ လက္သည္ေပၚျပီ။ အိမ္နားက အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္က အထုပ္ေတြကိုသူ႔အိမ္ထဲ သယ္သယ္ထည့္သြားတယ္ေလ။
အဘိုးၾကီးအဘြားၾကီးေတြဟာ ဘာေၾကာင့္ပစၥည္းေတြစုၾကပါလိမ့္။ ဒါေတြစုရလို႔သူတို႔ရဲ့အိမ္ အ၀င္လမ္း၀ပိတ္သြားရုံကလြဲျပီး ဘာမွျဖစ္မလာပါဘူး။














